Jaan Kaplinski

Grensa mellom Aust og Vest flyttar seg stadig,
snart mot aust, snart mot vest
og vi veit knapt kvar ho går nett no,
i Gaugamela, over Ural eller beint igjennom oss,
slik at eine øyret, eine auget, halve nasen, ei hand og ein fot,
eine lunga, og eine testikkelen (hos kvinna eineeggstokken)
står der på eine sida og resten på den andre. Bare hjartet,
bare hjartet er stadig på ei side,
på vestsida når vi vender mot nord,
på austsida når vi vender oss mot sør,
og munnen veit ikkje kva side
han bør tale for.

Diktet er som grøn natur – om våren
fødest det av kvar regndrope, kvart
lyskorn som fell på molda.
Kor mykje er det plass til mellom
morgon og kveld, kor mykje på ei side?
Men no om hausten, når dei svarte skyene
dreg lågt over landet, snertar
høgspentmaster og kråker som
slumrar der i skumringa, for det er
nesten ingen dag, det er dei to lange
mørke fingrane til natta; med dei held ho
dagen og oss så fast at vi nesten ikkje kan
puste og tenkje. Alt eg skriv, det
skriv eg i trass mot den tyngda
som stadig kjem på nytt og vil
trykkje oss inn i søvnen til
dei rotna blada og grasrøtene
og molda sjølv der alle dei utenkte tankane
og dei ufødde dikta våre ligg skjulte.

Gjendikta av T. Farbregd