Ellen Niit:
Alt er så skjørt …

Alt er så skjørt
og sprekk snart sund.
Isen lurer i kvar stund.
Inni kvar vassdrope
dormar eit omen,
i alle bekker blenkjer
kalevasonens isskorpe-sverd.


Lat meg elske deg
i dag,
for i morgon har kanskje
frosten fare her.

Alt varer berre ein augneblenk –
straumen av blodlekamar,
glimten i auga,
varmen i handtrykket.



Havets mørke auger
størknar til is.
Skyene i synsranda
er fulle av fokk.

Lat meg elske deg
i dag,
medan vinteren
enno ikkje er komen.

Skjørleiken i isskorpa
narrar,
åh, min kjære,
trollskjæret i snøfjoma
er som vettelys.

Lat meg elske deg i dag,
du min kjære.
Ingenting anna
kan skuve vinteren vekk.

 "Kõik on nii habras …" (1975). Gjendikta 1998 av Turid Farbregd.